Ala Gertner
Biografia
Ala Gertner urodziła się w bogatej rodzinie żydowskiej w Będzinie. Ukończyła miejscowe gimnazjum.
Po wybuchu II wojny światowej mieszkała w domu rodzinnym; w połowie października 1940 otrzymała nakaz zgłoszenia się do punktu zbornego na stacji w Sosnowcu, skąd została przetransportowana do obozu pracy w Greppersdorf (Rzędziwojowice) przy budowie autostrady. Obóz ten podlegał Schmelt i opierał się na niewolniczej pracy.
Ponieważ znała biegle język niemiecki, została przydzielona do biura i poznała swojego przyszłego męża Bernarda Holtza. W 1941 r. powróciła do Będzina, od maja 1942 mieszkała w tamtejszym getcie i pracowała w biurze należącym do Mojżesza Merina. 22 maja 1943 poślubiła Bernarda Holtza; zamieszkali w małym getcie będzińskim na Kamionce.
Na początku sierpnia 1943 znalazła się w grupie Żydów przetransportowanych do Auschwitz-Birkenau. Ponieważ była młoda i zdrowa podczas selekcji została zatrudniona przy sortowaniu odzieży pozostałej po zamordowanych więźniarzach, tam zaprzyjaźniła się z Różą Robotą, która uczestniczyła w ruchu konspiracyjnym. Z magazynu odzieży obie zostały przeniesione do pracy w fabryce amunicji „Union” w Monowicach, skąd przemycały proch dla Sonderkommando, a który miał posłużyć do wysadzenia krematorium. Wynosiły go w małych woreczkach umocowanych po wewnętrznej stronie sukienki, w węźle chustki na głowie, pod paznokciami i na dłoniach.
Do grupy zaangażowanej w wynoszenie prochu należały również Regina Safirsztajn, Róża Grunapfel Meth, Hadassa Złotnicka, Marta Bindiger, Genia Fischer, Inge Frank, Anna Heilman, Estera (Estusia) Wajcblum i inne więźniarki. Bunt w Sonderkommando w krematorium IV wybuchł 7 października 1944, zostało ono częściowo zniszczone, ale akcja zakończyła się niepowodzeniem, zginęło wielu więźniów, którzy podjęli próbę ucieczki.
Wśród zadenuncjowanych więźniarek znalazły się Róża Robota, Ala Gertner, Regina Safirsztajn i Estusia Wajcblum. Zostały uwięzione w bunkrze karnym w centralnej części obozu i były tam przez miesiąc torturowane, ale nikogo nie wydały. Wyrok śmierci poprzez powieszenie wykonano 6 stycznia 1945; była to ostatnia egzekucja publiczna na terenie obozu.