Eugeniusz Wutcen
Biografia
Eugeniusz Wutcen urodził się 11 maja 1909 roku w Będzinie. Jego rodzice pochodzili z Łotwy; ojciec Alojzy był carskim urzędnikiem w Polsce, a po I wojnie światowej pozostał w Polsce. Wutcen ukończył siedmioklasową szkołę powszechną w 1922 roku, a w 1928 uzyskał świadectwo dojrzałości w gimnazjum matematyczno-przyrodniczym w Sosnowcu. W latach 1925–1927 pracował jako kreślarz w Wydziale Mierniczym Zarządu Miejskiego w Będzinie.
W 1928 rozpoczął studia na Wydziale Górniczym Akademii Górniczej w Krakowie. Ze względów zdrowotnych przerwał studia w 1932. W 1933 został zatrudniony w Urzędzie Skarbowym w Będzinie, następnie w kamieniołomie w Rogoźniku koło Będzina. W 1935 powrócił na studia górnicze. W latach 1936–1942 pracował jako kreślarz i topograf w Karpackim Instytucie Geologiczno-Naftowym w Borysławiu, a w latach 1945–1947 – jako młodszy asystent w Katedrze Górnictwa i Przeróbki Mechanicznej Akademii Górniczej w Krakowie. Tam uzyskał dyplom inżyniera górniczego w styczniu 1947.
W latach 1948–1950 był zastępcą zawiadowcy szybu „Piast” i „Bolesław” w Nowej Rudzie. Następnie w latach 1950-1951 był kierownikiem Oddziału Przeróbki Mechanicznej w Dolnośląskim Zjednoczeniu Przemysłu Węglowego w Wałbrzychu. W kolejnych latach, 1951–1952, był głównym inżynierem projektu Noworudzkiej Prażalni Łupku w Centralnym Biurze Projektów Przemysłu Węglowego w Świętochłowicach, a potem w Zabrzu. Od 1952 pracował jako dyrektor Departamentu Techniki w Centralnym Urzędzie Geologii w Warszawie.
W grudniu 1952 objął stanowisko zastępcy dyrektora ds. surowcowych Instytutu Geologicznego w Warszawie i na tym stanowisku pozostał do końca 1969. W 1954 otrzymał od prezesa Centralnego Urzędu Geologii tytuł docenta w Instytucie Geologicznym na podstawie pracy Uwagi na temat jakości noworudzkiego łupku palonego. Pod jego nadzorem odkryto i opracowano dokumentacje złóż fosforytów, rud żelaza, siarki rodzimej, rud miedzi, magnezytu, węgla brunatnego, gliny ogniotrwałej, soli kamiennych i soli potasowo-magnezowych. Ponadto opracowano około 200 dokumentacji innych złóż surowców mineralnych. Od 1970 E. Wutcen kierował Pracownią Prognoz Surowców Mineralnych w Zakładzie Ekonomiki Zasobów Złóż i Prac Geologicznych Instytutu Geologicznego. Na początku 1980 przeszedł na emeryturę.
Posiadał szereg stopni górniczych: Inżyniera Górniczego II Stopnia (1950), Inżyniera Górniczego I Stopnia (1951), Dyrektora Górniczego III Stopnia (1953) i Generalnego Dyrektora Górniczego III Stopnia (1958).