Isser Be’eri
Biografia
Isser Be’eri urodził się w Będzinie, wówczas w Imperium Rosyjskim (obecnie Polska). Po ukończeniu liceum w 1921 roku wyemigrował do Mandatu Palestyny. W Jerozolimie wstąpił do batalionu pracy związanego z lewicową partią Poalej Syjon. Należał do grupy „sześciu z Będzina”, którzy założyli kolonię Migdal. W 1925 rozpoczął pracę na budowach w Hajfie.
W 1921 Be’eri wstąpił do żydowskiej organizacji paramilitarnej Hagana. W 1938 roku został dowódcą obrony kibucu Kefar Giladi. W marcu 1944 roku został dyrektorem wywiadu wojskowego Hagany (Szai), który później przekształcił się w Agencję Wywiadu Wojskowego Aman. Funkcję dyrektora Agencji pełnił do 1949 roku.
W dniu 30 czerwca 1948 roku Be’eri oskarżył o zdradę i postawił przed sądem oficera armii izraelskiej, kapitana Meira Tobianskiego, którego rozkazał rozstrzelać po uzyskaniu wyroku skazującego. Tego samego dnia podwładni Be’eriego poddali torturom (bicie, polewanie wodą, wyrywanie zębów, przypiekanie ogniem, podawanie narkotyków) uwięzionego 14 maja Jehudę Amstera, asystenta arabskiego burmistrza Hajfy. W kilka tygodni później ludzie Be’eriego uprowadzili i rozstrzelali w trybie doraźnym podwójnego agenta izraelskiego, pracującego rzekomo dla Arabów. Śledztwo premiera Dawida Ben Guriona ujawniło opisany przypadek stosowania tortur.
W grudniu 1948 roku sąd wojskowy uznał Be’eriego winnym zabójstwa Tobianskiego. Zdegradowano go do stopnia szeregowca, usunięto ze stanowiska szefa wywiadu wojskowego i wykluczono ze służby wojskowej. 19 lipca 1949 roku został aresztowany ponownie i oskarżony o egzekucję Tobianskiego. 15 października 1949 roku sąd orzekł jego winę, lecz zważywszy na lojalną służbę dla Izraela, skazał go na symboliczną karę jednego dnia więzienia. Ułaskawił go pierwszy prezydent Izraela, Chaim Weizman.
Be’eri zmarł w 1958 roku na zawał serca.
W 1964 roku rząd Izraela podał ten fakt do wiadomości publicznej i wypłacił odszkodowanie.