Jan Gwalbert Olszewski
Biografia
Jan Gwalbert Olszewski urodził się 30 czerwca 1873 roku w Będzinie w rodzinie Michała i Marii z Witanowskich. Po ukończeniu szkoły realnej i warszawskiej Szkoły Rysunkowej Wojciecha Gersona studiował w latach 1894–1897 na Akademii Sztuk Pięknych w Petersburgu, gdzie uzyskał dyplom nauczyciela potwierdzony przez Ministerstwo Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego. Po powrocie do kraju na stałe związał się z Warszawą. 30 października 1902 ożenił się z Jadwigą Szteyner. Od 1912 roku został członkiem Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych. W latach 1918–1936 był nauczycielem rysunku w Państwowym Gimnazjum im. Stefana Batorego w Warszawie. Kolekcjonował dzieła sztuki, głównie obrazy i rysunki współczesnych artystów polskich.
Zmarł 12 czerwca 1943 w Warszawie. Pochowany na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 195-6-21).
Twórczość malarska i ilustratorska Jana Gwalberta Olszewskiego charakteryzowała się solidnością warsztatu; był realistą i dobrym kolorystą. Malował portrety, sceny rodzajowe i pejzaże, a także plenerowe rysunki zabytków i pamiątek historycznych. Publikował impresje w czasopismach takich jak Wędrowiec, Biesiady Literackiej, Tygodnik Polski i Wisła (1898–1905). Ilustrował książki Michała Rawity-Witanowskiego, m.in. Dawny powiat chęciński i Wielkopolskie miasto Koło. Albumy Brzegiem Wisły (1901) i Miłośnikom pamiątek (1905) oraz prace plenerowe z podróży po kraju.
Najważniejsze prace malarskie: Przy fortepianie, Na odpuście, Zadumana, Na targ, Modre oczy, Studium.