Jan Walewski
Biografia
Jan Walewski urodził się w 1908 roku w Będzinie. W 1931 roku ukończył Wydział Prawa Uniwersytetu Warszawskiego, zdobywając tytuł magistra prawa. Zaliczył aplikantaturę i zdał egzamin sędziowski. Pracował w Sądach Okręgowych Siedlce i Łomża, a od 1937 roku w Sądzie Okręgowym w Łodzi.
Podczas II wojny światowej działał w ruchu oporu; w 1939 roku został aresztowany i osadzony w więzieniu na Radogoszczu, skąd w 1940 roku odzyskał wolność. W czasie okupacji przerwał działalność adwokacką, pracował jako tłumacz języka niemieckiego i w ruchu spółdzielczym. Był żołnierzem Armii Krajowej i uczestniczył w powstaniu warszawskim. Za działalność konspiracyjną otrzymał Złoty Krzyż Zasługi z Mieczami, Krzyż Partyzancki, Medal za Warszawę 1939–1945 i Medal Zwycięstwa i Wolności.
Po wojnie powrócił na krótko do sądownictwa i do końca 1945 roku piastował stanowisko wiceprokuratora Specjalnego Sądu Karnego w Łodzi. Ze względu na pogarszający się stan zdrowia zrezygnował z pracy w sądownictwie i został adwokatem (do 1962 roku). Po przebytym zawale zaczął poszukiwać spokojniejszego zajęcia. W lutym 1962 roku został zatrudniony na pół etatu jako radca prawny w Politechnice Łódzkiej. Uzyskawszy wiedzę o nieobsadzonym stanowisku dyrektora Biblioteki Głównej, wystąpił z prośbą o powierzenie mu tej funkcji; decyzja rektora była pozytywna.
Od 1 października 1963 roku pełnił funkcję dyrektora Biblioteki Głównej Politechniki Łódzkiej, porządkując zbiory specjalne, tworząc ich odrębną czytelnię i nawiązując bliskie kontakty z rzecznikiem patentowym uczelni. Uporządkował obieg dokumentów finansowych, uczestniczył w selekcji księgozbiorów oraz pracował nad dokumentowaniem dorobku naukowego uczelni. W 1973 roku przeszedł na emeryturę; 31 grudnia 1973 odszedł na emeryturę. Został członkiem ZBoWiD. Został pochowany na cmentarzu katolickim przy ulicy Ogrodowej w Łodzi. Był żonaty i miał synów.