Mieczysław Leon Fularski
Biografia
Urodził się 25 marca 1896 w Będzinie w rodzinie Józefa i Zofii z Sokołowskich. Ukończył Średnią Szkołę Handlową w Będzinie i angażował się w młodzieżowe organizacje niepodległościowe. Po wybuchu I wojny światowej działał w POW, a od połowy listopada 1915 służył w Legionach Polskich w 2. pułku piechoty. Był internowany w obozie w Szczypiornie.
Po odzyskaniu niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. W szeregach 21. pułku piechoty uczestniczył w obronie Lwowa podczas wojny polsko-ukraińskiej, a w 1920 walczył w wojnie polsko-bolszewickiej, na początku 1920 stacjonował w Mińsku. Był dowódcą szkoły podoficerskiej macierzystego pułku. W 1921 brał udział w III powstaniu śląskim, dowodząc grupą oblężniczą Grupy „Wschód”.
W drugiej połowie 1921 wyjechał do Ameryki Południowej, gdzie prowadził działalność społeczno-organizacyjną wśród polskiego wychodźstwa. Pełnił m.in. funkcje: Prezesa Związku Nauczycieli Szkół Polskich w Brazylii, komendanta głównego Towarzystwa Wychowania Fizycznego „Junak” w Brazylii, Związku Towarzystw Sportowych Młodzieży Polskiej w Brazylii. Przebywał tam dwa lata.
Został awansowany na kapitana piechoty, a w 1923 przydzielony do 21. pułku piechoty był w stanie nieczynny. 1 grudnia 1924 powrócił ze stanu nieczynnego do macierzystego pułku. W 1924 jako oficer nadetatowy 21 pp służył w Oddziale Wyszkolenia Dowództwa Okręgu Korpusu Nr I. Do końca lat 20. pozostawał oficerem macierzystego 21pp. 2 listopada 1928 został powołany do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, jako słuchacz Kursu 1928/30. Z dniem 1 listopada 1930, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera dyplomowanego, został przeniesiony do 21 pp. W listopadzie 1931 przeniesiony do 9 Pułku Piechoty Legionów w Zamościu. Został awansowany na stopień majora piechoty ze starszeństwem od 1 stycznia 1932. W kwietniu 1932 przeniesiony do 25 pułku piechoty w Piotrkowie na stanowisko dowódcy I batalionu. W listopadzie 1933 przeniesiony do Biura Ogólno-Organizacyjnego Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie. Z dniem 31 grudnia 1934 przeniesiony w stan nieczynny na okres 12 miesięcy.
Od co najmniej 1932 zajmował się organizacją instytucji polonijnych w Polsce. Był członkiem Zarządu Głównego Ligi Morskiej i Kolonialnej, współzałożycielem, organizatorem i członkiem Związku Pionierów Kolonii, członkiem założycielem Instytutu Współpracy z Zagranicą, członkiem zarządu Towarzystwa Polsko-Brazylijskiego, wiceprezesem Światowego Związku Polaków z Zagranicy. Od 1935 był dyrektorem naczelnym polskiego biura podróży „Orbis”. W 1937 uzyskał exequatur jako konsul honorowy Republiki Paragwaju na obszar RP z siedzibą w Warszawie.
Po wybuchu II wojny światowej przedostał się do Francji, od 1941 mieszkał w Brazylii, pracował w fabryce samochodów należącej do Alfreda Jurzykowskiego. Był współzałożycielem Klubu 44 w São Paulo. Był także prezesem Komitetu Pro-Polonia Livre i oddziału Stowarzyszenia Polskich Kombatantów w tym mieście.
Po 1928 ożenił się z dr Julią Świtalską. Po wyjeździe z Polski zawarł kolejny związek małżeński w Brazylii.